Van tevoren sta ik nooit te springen om te gaan hardlopen. Ik vind het altijd net iets aantrekkelijker om gewoon op de bank of mijn bureaustoel te blijven zitten. Meestal dwing ik mezelf toch, omdat ik weet dat ik me na een tochtje van 5 kilometer vaak als herboren voel. En op één of andere manier bezorgt lichamelijke inspanning me vooral vaak inspiratie.

 Het is al regelmatig gebeurd dat ik een inval voor een artikel of verhaal kreeg terwijl ik me in het zweet werkte. Meestal is het niet eens een compleet nieuw idee, maar valleen bestaande ideeën op hun plek tijdens het lopen.

Zo speelde ik al een tijdje met de gedachte om een weblog te beginnen over een specifiek onderwerp waar ik me voor interesseer. Ook verdiep ik me de laatste tijd veel in het denkproces en de discipline die komt kijken bij het schrijven van een roman. Toen ik bezig was met een trainingsrondje combineerde mijn brein die twee ideeën blijkbaar voor het eerst en ontstond het idee voor dit weblog.   

Veel wetenschappelijk onderzoeken suggereren ook dat hardlopen (of een andere sport) je kan helpen bij denkprocessen. Zo blijken muizen veel sneller te leren als ze regelmatig trainen op een loopband. Maar ook bij mensen is het effect onderzocht, zo legt neurowetenschapper Judy Cameron van de Universiteit van Oregon uit in een artikel op Psychology Today. Inspanning zou er voor zorgen dat de activiteit in de meer analytische linkerhelft van je brein daalt. De meer intuïtieve rechterhersenhelft wordt juist actiever. Dat levert creativiteit op, maar zorgt er tevens voor dat je je beter kunt focussen en minder wordt afgeleid door analyses van wat je om je heen ziet.

Zelf merk ik vooral dat laatste effect. Ik ben ontzettend snel afgeleid als ik achter de computer zit en eigenlijk wil schrijven. Na het hardlopen voelt het vaak alsof mijn brein een reset heeft gehad en minder gevoelig is voor prikkels van buitenaf.  

Op dit moment loop ik ongeveer twee keer per week hard. En blijkbaar ben ik niet de enige schrijver die daar baat bij heeft. Zo maakte C.J. Lewis - de schrijver van de Narnia-kronieken - dagelijks lange wandelingen. En ook van Stephen King is bekend dat hij bijna elke dag een paar kilometer hardliep (totdat hij een auto-ongeluk kreeg en overging op wandelen). De Japanse schrijver Haruki Murakami gaat nog een stukje verder. Hij besluit elke schrijfdag met een estafette van 1500 meter zwemmen en 10 kilometer hardlopen. De vraag is natuurlijk of je jezelf dan nog schrijver moet noemen, of eerder topsporter.

Soms kunnen mijn opdrachtgevers zich niet meteen iets voorstellen bij een idee. Dat betekent meestal dat het commercieel weinig interessant is om het uit te voeren. Maar een aantal maanden geleden besloot ik voor het eerst om zo’n idee toch uit te voeren.Dat kostte me flink wat geld, want het ging niet om een gewoon artikel maar om een zogenaamde infographic.  Dat zijn illustraties in kranten die een bijbehorende artikel verduidelijken, of soms zelfs het hele verhaal/nieuws vertellen. De mogelijkheden van zulke tekeningen zijn volgens mij heel groot. Ze vallen bijna altijd in in de smaak bij lezers. Maar in de meeste kranten blijven infographics beperkt tot landkaartjes, of schematische tekeningetjes.

Een paar jaar geleden begon ik daarom te brainstormen over een nieuw soort infographic - een grappige en meer fantasierijkere manier om nieuws te presenteren. Ik kwam toen op het idee voor een terugkerend poppetje dat elke week de nieuwste uitvindingen uit de wetenschapswereld zou testen. Eerst zag ik een konijn voor me (de naam Peter Proefkonijn had ik al bedacht), maar later besloot ik dat een crashtestdummy (je weet wel zo’n pop die moet testen of auto’s veilig zijn) leuker was.  In mijn gedachten stond het karakter steeds in andere houdingen - waardoor hij de aandacht van lezers zou trekken - om een aantal nieuwe gadgets uit te proberen. In kadertjes rondom het figuurtje zou je dan het nieuws en achtergrondinformatie over de uitvindingen kunnen lezen.

Zelf was ik behoorlijk enthousiast over het idee, maar ik was nog student journalistiek en kende geen mensen bij kranten die zouden zeggen: ‘ja Dennis, ga dat idee maar uitwerken. Hier heb je een tekenaar en een opmaker, zeg maar wat ze moeten doen’. Ik heb nog wel even geprobeerd om beginnende tekenaars en vormgevers enthousiast te maken voor het idee. Maar ik kwam er al snel achter dat er maar weinig mensen zijn die precies kunnen tekenen wat ik in mijn hoofd heb - en zeker niet als je ze daar weinig of niets voor betaalt.            Ook nu ik als freelancer vrij veel contacten heb opgebouwd bij landelijke kranten, ken ik maar weinig opdrachtgevers die je bij een idee als de rubriek met de testdummy de vrije hand geven om zoiets te gaan maken. Toch was het voor mij een behoorlijk grote stap om echt te investeren in mijn eigen idee.  Normaal gesproken schrijf ik – zoals het gros van de freelancers -  gewoon wat andere kranten willen hebben. Maar eigenlijk is dat gek, want je werkt als freelance journalist toch voor jezelf.  En als het goed is, doe je het ook niet alleen om geld te verdienen, maar ook omdat je er enig plezier in hebt. Eigenlijk is het dus niet meer dan logisch dat je af en toe geld investeert in een idee waar je plezier aan kunt beleven en waar je zelf ook in gelooft.   Ik vond vorig jaar uiteindelijk een tekenaar - Metin Seven (bekend van zijn 3d-strips bij nu.nl) -  die qua stijl heel dicht in de buurt kwam bij wat ik voor ogen had. 

Daarna trok ik ongeveer 500 euro uit om hem een aantal voorbeelden te laten maken van de testdummy-rubriek aan de hand van nieuwsberichten over nieuwe gadgets.  Zelf was ik erg tevreden over het resultaat. Maar het spannendste was natuurlijk om de rubriek aan mijn opdrachtgevers te laten zien.  De reacties waren verbazingwekkend positief. Op verschillende redacties ben ik met laptop onder de arm binnengestapt om de testdummy-rubriek te laten zien. En bijna overal zagen redacteuren iets in het voorbeeld. Dat kwam volgens mij vooral omdat ik een kant en klaar idee-concept aanbood. Ik hoefde niet uit te leggen wat ik in mijn hoofd had, waarom het zo goed en was en veel lezers zou trekken; dat konden mijn opdrachtgevers nu zelf ervaren. En dat gevoel is een stuk sterker dan een welke uitleg of welk voorstel dan ook.

Op dit moment verschijnt Proto – zoals de testdummy-rubriek heet – in o.a. nrc.next en kidsweek. Het investeringsgeld heb ik er al diverse malen terugverdiend. Ik kan zelfs rustig stellen dat de rubriek op dit moment behoorlijk winstgevend is voor me, ondanks het feit dat ik ook een tekenaar moet betalen. Er zijn nog steeds andere kranten en tijdschriften geïnteresseerd in de publicatie en heel stiekem droom ik er zelfs wel eens van om de rubriek ook in het buitenland aan te bieden. Maar zelfs als Proto toch geen lang leven beschoren is, was het in ieder geval een zeer leerzame ervaring om hem te ontwikkelen. De rubriek toont volgens mij aan dat je  ideeën die in je hoofd zitten nooit moet laten verpieteren omdat ze wat geld of tijd kosten. Ik heb op de school voor journalistiek duizenden euro´s aan collegegeld betaalt en daar heb ik heel wat minder van geleerd dan van Proto maken.